Krzysztof Jackowski znów odpalił internet. W najnowszej transmisji poszedł dalej niż zwykle, bo zaczął mówić nie tylko o wojnie i globalnym napięciu, ale też o tym, kto może być kolejnym prezydentem Polski. I choć nie padło jedno nazwisko, rysopis wystarczył, żeby w sieci ruszyła giełda domysłów.
- Zobacz też: Putin stoi po stronie Iranu. Rosja grzmi po śmierci Chameneiego. To początek globalnego konfliktu?
Kim jest Krzysztof Jackowski
Jackowski od lat funkcjonuje na styku popkultury, mediów i zbiorowych emocji. Dla jednych jest „jasnowidzem z Człuchowa”, dla innych postacią, która świetnie odnalazła się w logice sensacji i internetowego show. Jedno jest pewne: potrafi wzbudzać reakcje automatycznie, niemal bez względu na temat.
Jego rozpoznawalność zaczęła się w latach 90., kiedy media chętnie opowiadały o jego rzekomej współpracy z policją przy poszukiwaniach zaginionych. Z czasem legenda rosła, a internet dał mu coś jeszcze ważniejszego: możliwość mówienia bez filtrów.
- Czytaj również: Jolanta Kwaśniewska ostro o Kościele. Nie gryzła się w język. To wyznanie zszokowało Polaków
Dziś jego kanał to hybryda. Trochę komentarz do wydarzeń, trochę serial z odcinkami „wizji”, a trochę kronika lęków, które wracają falami, gdy świat przyspiesza i robi się nerwowo.
Wizja Jackowskiego na 2026 rok. Napięcia, Iran, Rosja i niepokój o Polskę
W najnowszej relacji Jackowski skupił się na geopolityce, szczególnie na narastającym konflikcie na Bliskim Wschodzie. Brzmiał stanowczo i budował obraz gry mocarstw.
„Wyraźnie widać, że Stany Zjednoczone i Izrael liczą na to, że Rosja pozwoli Ameryce i Izraelowi uderzyć na Iran”.
W jego narracji układ sił ma się gwałtownie przetasować, a konsekwencje mają być odczuwalne także w Europie. Do tego dorzucił wątek polskich żołnierzy służących poza granicami kraju i skojarzenie, które – jak mówił – wróciło do niego wyjątkowo mocno.
„Skojarzyło mi się coś dziwnego: jest Sylwester, są życzenia od przywódców Polski, ale też w mediach sypią się specjalne życzenia dla polskich żołnierzy, którzy są poza granicami Polski i walczą”.
I to jest ten moment, w którym Jackowski robi to, co zawsze: podkręca atmosferę. Mówi o napięciu, o poczuciu zagrożenia, o niepewności.
„Los Polski jest bardzo niepewny. Podobnie jak dwóch, trzech innych europejskich państw na południe od Polski”.
Jackowski wybiegł dalej. Rok 2028 i wizja „najgorszych rzeczy”
W tej samej opowieści pojawia się jeszcze jeden ciężki temat: rok 2028 jako moment przełomowy, w którym mają ruszyć procesy na skalę globalną. Jackowski rysuje obraz świata, w którym ludzie będą zmuszeni do masowych przemieszczeń.
„Pierwsze, co mi się skojarzyło, to narody wymieszane w wielu miejscach. Będą duże eksodusy całych narodów z miejsca na miejsce. Ludzie się będą mieszać. Wiadomo, że te eksodusy nie będą się działy z wyboru, tylko z powodu przymusu. Będzie kilka miejsc na świecie, które nie będą nadawały się do życia. Czyli wydarzy się coś, co spowoduje, że ludzie nie będą mogli do tych miejsc wrócić”.
To wizja, która zostaje w głowie, bo jest konkretna w emocji, nawet jeśli nie jest konkretna w faktach. I właśnie ona nakręciła dyskusję, bo w komentarzach natychmiast poszły pytania: „co się wydarzy?”, „gdzie?”, „kiedy?”.
„Nie widzę obecnego prezydenta”. Kogo Jackowski widzi w Pałacu?
Największą burzę wywołał jednak fragment dotyczący Polski i prezydentury. Jackowski mówi, że nie widzi obecnego prezydenta w tej przyszłej układance, choć – jak sam zaznacza – „chyba jeszcze powinien rządzić”.
„Nie widzę obecnego prezydenta, choć chyba jeszcze powinien rządzić”.
A potem pada opis, który zaczął żyć własnym życiem.
Jackowski twierdzi, że widzi „szczupłego człowieka w okularach”, który ma zastąpić Karola Nawrockiego. W samym tekście pojawia się sugestia, że taki rysopis pasuje do wielu polityków, wskazano też przykład.
To wystarczyło, żeby komentarze poszły w tryb: „wiemy o kogo chodzi”, „to może być ten”, „a może tamten”. I dokładnie tak działają jego wizje – niedopowiedziane, a jednak wystarczająco sugestywne, żeby ludzie dopisali resztę sami.
Dlaczego to znów poszło tak szeroko
Jedni traktują to jak rozrywkę, inni jak ostrzeżenie, a jeszcze inni jak kolejny odcinek internetowej serii, którą śledzi się z ciekawością i lekkim niepokojem. Jackowski znów dotknął dwóch rzeczy naraz: strachu przed światem i strachu o władzę.
I dlatego temat „kolejnego prezydenta” rozszedł się błyskawicznie.
