Wokół rozlegały się krzyki, na ulicy leżeli ciężko ranni ludzie, a krew trzeba było tamować kawałkami podartej koszuli. Włoch o imieniu Alfio, który od lat prowadzi pizzerię w Krakowie, był jednym z pierwszych świadków spieszących z pomocą policjantom postrzelonym podczas zamachu. Teraz opowiedział o dramatycznych minutach na ulicy Stradomskiej. Najbardziej poruszający fragment jego relacji dotyczy słów Artura Morańskiego. Funkcjonariusz, mimo własnych poważnych obrażeń, nie przestawał pytać o swojego kolegę.
Od tragedii w Krakowie minął ponad tydzień. Wciąż jednak pojawiają się relacje świadków, którzy 7 listopada znaleźli się w bezpośrednim sąsiedztwie strzelaniny. Niektórzy uciekali przed zagrożeniem, inni ukrywali się w pobliskich lokalach. Byli również ludzie, którzy po ustaniu strzałów ruszyli do rannych, nie wiedząc jeszcze, jak poważne jest niebezpieczeństwo.
Jednym z nich był Alfio, włoski restaurator prowadzący lokal przy ulicy Krakowskiej. W rozmowie z „Gazetą Krakowską”, opublikowanej 15 listopada, wrócił pamięcią do wydarzeń, których był bezpośrednim świadkiem. Jego opowieść pokazuje nie tylko przebieg spontanicznej akcji ratunkowej, ale też niezwykłą troskę jednego z policjantów o drugiego.
Usłyszał strzały i wybiegł z pizzerii. Na ulicy zobaczył dramatyczną scenę
W sobotnie popołudnie Alfio przebywał w swojej pizzerii. Kiedy usłyszał serię wystrzałów, zorientował się, że nie są to odgłosy fajerwerków. Postanowił sprawdzić, co się wydarzyło. Gdy dotarł w okolice skrzyżowania ulic Stradomskiej i Dietla, zobaczył rannych ludzi leżących na jezdni.
Na miejscu panował chaos. Słychać było krzyki, a kilka osób próbowało udzielać pierwszej pomocy. Włoch dostrzegł dwóch policjantów oraz trzeciego rannego mężczyznę ubranego w wojskowy mundur. W pierwszych chwilach nie wiedział, kto brał udział w strzelaninie i co dokładnie doprowadziło do tragedii.
Jak później wspominał, nie miało to wtedy znaczenia. Najważniejsze było utrzymanie rannych przy życiu do momentu przyjazdu profesjonalnej pomocy.
„W tamtej chwili liczyło się dla nas to, by wszystkie te trzy osoby utrzymać przy życiu” – opowiedział Alfio „Gazecie Krakowskiej”.
Restaurator skoncentrował się na mężczyźnie leżącym niedaleko białego samochodu, w który wcześniej uderzył uciekający napastnik. Dopiero później dowiedział się, że poszkodowanym jest starszy posterunkowy Artur Morański.
Policjant miał poważne obrażenia ramienia i pleców. Alfio próbował ograniczyć krwawienie, korzystając z dostępnych materiałów. W pewnym momencie pojawił się mężczyzna, który zdjął własną koszulę, podarł ją i przekazał osobom pomagającym rannym.
Kawałki materiału wykorzystano do uciskania krwawiących miejsc. Do grupy dołączyła również młoda kobieta z przygotowaniem medycznym, która instruowała świadków, jak postępować z poszkodowanymi.
Nie było czasu na długie zastanawianie się. Osoby znajdujące się przy rannym policjancie wykonywały kolejne czynności, starając się nie dopuścić do pogorszenia jego stanu.
„Co z Kubą?”. Te słowa rannego policjanta szczególnie zapadły mu w pamięć
W relacji Alfio szczególne miejsce zajmują chwile, kiedy stan Artura Morańskiego zaczął się pogarszać. Restaurator i pomagające mu osoby próbowały utrzymywać z funkcjonariuszem kontakt słowny.
Mówili do niego, zapewniali, że nie został sam, i przypominali o bliskich, do których powinien wrócić. Chcieli, aby nadal reagował na ich głosy do czasu przejęcia akcji przez ratowników.
W pewnych momentach policjant odzyskiwał świadomość. Zamiast skupiać się na własnych obrażeniach, interesował się losem kolegi z patrolu. Jak opowiada Alfio, wielokrotnie pytał, co dzieje się z Jakubem Kulikiem, który również został ciężko postrzelony.
„Co z Kubą?” – to pytanie, które według włoskiego restauratora powracało podczas udzielania pomocy.
Obaj funkcjonariusze zostali ranni podczas bezpośredniej interwencji wobec napastnika. Mimo obrażeń doprowadzili do jego zatrzymania, uniemożliwiając mu dalszą ucieczkę.
Relacja Włocha pokazuje, jak silna była więź między policjantami. Kiedy jeden z nich leżał na ulicy i sam potrzebował pilnej pomocy, wciąż próbował dowiedzieć się, czy jego partner przeżył.
Wkrótce na miejscu pojawili się również lekarze ze Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie. Chirurdzy, którzy znajdowali się w pobliżu strzelaniny, rozpoczęli udzielanie pomocy Jakubowi Kulikowi. Następnie wspierali pozostałe osoby pomagające rannym.
Alfio wspominał, że obecność lekarzy i ich konkretne wskazówki były bardzo ważne. Świadkowie działali w skrajnie trudnych warunkach, a profesjonalne instrukcje pozwalały im skuteczniej pomagać przed przyjazdem kolejnych zespołów ratowniczych.
Policjanci powstrzymali napastnika. Włoch nie ma wątpliwości co do ich postawy
Do zamachu doszło 7 listopada, kiedy uzbrojony 24-letni mężczyzna wjechał samochodem na krakowski Rynek Główny i otworzył ogień do przypadkowych osób. W wyniku ataku zginęło sześć osób, a kilkanaście kolejnych zostało rannych.
Napastnik próbował następnie opuścić centrum miasta. Na skrzyżowaniu ulic Stradomskiej i Dietla doszło do zderzenia samochodów oraz wymiany ognia z interweniującymi policjantami. Starsi posterunkowi Jakub Kulik i Artur Morański zostali ciężko ranni, ale zdołali obezwładnić sprawcę.
Alfio przyznał, że widok leżących na ulicy poszkodowanych był dla niego wstrząsem. Szczególne wrażenie zrobił na nim również sam napastnik. Restauratora zaskoczyło, jak młody był człowiek odpowiedzialny za dramatyczne wydarzenia.
Włoch uważa, że interwencja policjantów mogła zapobiec kolejnym ofiarom. Jego zdaniem gdyby sprawca zdołał kontynuować jazdę, zagrożone mogłyby zostać następne osoby. Jest to ocena świadka, ale znaczenie działań funkcjonariuszy podkreślali również przedstawiciele policji i władz państwowych.
Obaj mundurowi trafili do krakowskich szpitali z ciężkimi obrażeniami. W niedzielę, 8 listopada, zostali wybudzeni ze śpiączki farmakologicznej. W kolejnych dniach lekarze informowali o stabilizacji ich stanu, choć zaznaczali, że leczenie będzie wymagało czasu.
Artur Morański doznał rozległych obrażeń ręki i potrzebuje dalszego leczenia rekonstrukcyjnego. Jakub Kulik również przeszedł skomplikowane zabiegi po odniesieniu ran postrzałowych.
Historia opowiedziana przez Alfio przypomina o osobach, których nazwiska początkowo nie pojawiały się w medialnych relacjach. Restaurator, człowiek, który oddał własną koszulę, młoda medyczka i inni przypadkowi świadkowie wspólnie próbowali ratować rannych.
Jedno wspomnienie pozostaje jednak szczególnie poruszające. Ciężko postrzelony Artur Morański, walcząc o własne życie, wciąż chciał wiedzieć, czy jego kolega z patrolu żyje. Dziś obaj policjanci przechodzą leczenie, a relacje ludzi, którzy pomagali im na ulicy Stradomskiej, pozwalają lepiej zrozumieć dramat tamtego popołudnia.
