Smutna wiadomość napłynęła z Belgii. W wieku 83 lat zmarł Jan Krzysztof Frąckowiak – dyplomata, wieloletni urzędnik państwowy oraz jeden z ekspertów zaangażowanych w proces negocjacji członkostwa Polski w Unii Europejskiej.
Informację o jego śmierci przekazała Polska Agencja Prasowa. Frąckowiak przez lata pozostawał jedną z ważnych postaci polskiej administracji publicznej i środowiska naukowego, choć rzadko znajdował się w centrum medialnej uwagi.
Współtworzył negocjacje wejścia Polski do UE
Jan Krzysztof Frąckowiak należał do zespołu ekspertów kierowanego przez Jan Kułakowski, który od 1998 roku prowadził rozmowy dotyczące przystąpienia Polski do Unii Europejskiej.
Był jednym z osób wspierających proces przygotowania naszego kraju do członkostwa we Wspólnocie. Negocjacje zakończyły się sukcesem, a Polska wraz z dziewięcioma innymi państwami dołączyła do Unia Europejska 1 maja 2004 roku.
Jego współpracownicy podkreślają, że był cenionym ekspertem, który przez lata angażował się w działania na rzecz integracji europejskiej oraz wzmacniania pozycji Polski na arenie międzynarodowej.
Przez lata wspierał rozwój polskiej nauki
Znaczną część swojej kariery zawodowej Jan Krzysztof Frąckowiak poświęcił także nauce. W latach 1991-2005 pełnił funkcję wiceministra nauki w Komitecie Badań Naukowych.
Przez 14 lat uczestniczył w tworzeniu rozwiązań wspierających rozwój polskich instytucji badawczych oraz współpracę naukowców z partnerami zagranicznymi.
Jednym z jego najważniejszych projektów było utworzenie w 2005 roku Biura Promocji Nauki PolSCA w Brukseli, działającego w strukturach Polska Akademia Nauk. Placówka miała promować osiągnięcia polskich naukowców i ułatwiać współpracę międzynarodową.
Frąckowiak został pierwszym dyrektorem biura i kierował nim przez ponad dziesięć lat, aż do 2017 roku.
Współpracownicy wspominają go z uznaniem
Po informacji o śmierci Jana Krzysztofa Frąckowiaka głos zabrali jego dawni współpracownicy. W rozmowie z PAP była rzeczniczka zespołu negocjacyjnego Jana Kułakowskiego, Ewa Haczyk, wspominała go nie tylko jako wybitnego urzędnika i eksperta, ale także człowieka pełnego pasji.
„Był też bardzo doświadczonym skipperem i żeglarzem, człowiekiem o wielkim uroku osobistym.”
Jego odejście oznacza stratę dla środowiska osób, które przez lata budowały pozycję Polski w europejskich instytucjach oraz wspierały rozwój krajowej nauki.
