Polska literatura straciła jednego ze swoich najważniejszych twórców. Wiesław Myśliwski, dwukrotny laureat Nagrody Literackiej Nike i autor powieści, do których wracały kolejne pokolenia czytelników, zmarł w wieku 94 lat. Informację o jego śmierci podały wydawnictwo Znak oraz „Tygodnik Powszechny”.
Odszedł autor „Widnokręgu” i „Traktatu o łuskaniu fasoli”
W komunikacie opublikowanym po śmierci pisarza przypomniano, że zostawił po sobie dzieła, które na trwałe weszły do historii polskiej literatury. Do jego najbardziej znanych książek należą „Widnokrąg”, „Traktat o łuskaniu fasoli”, „Kamień na kamieniu” oraz „Ostatnie rozdanie”. Wiesław Myśliwski był jednym z nielicznych autorów, którym udało się dwukrotnie zdobyć Nagrodę Nike – za „Widnokrąg” i „Traktat o łuskaniu fasoli”.
Myśliwski urodził się 25 marca 1932 roku w Dwikozach koło Sandomierza. Ukończył polonistykę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a później pracował w Ludowej Spółdzielni Wydawniczej. Debiutował w 1967 roku powieścią „Nagi sad”. Z czasem stał się jednym z najważniejszych głosów opowiadających o pamięci, tożsamości, losie wsi i przemianach polskiego świata.
Wiesław Myśliwski pisał powoli, ale każda książka zostawała na lata
Wiesław Myśliwski słynął z ogromnej uważności wobec słowa i niespiesznego rytmu pracy. Sam przyznawał, że nigdy nie miał poczucia pełnego domknięcia tekstu. Mówił: „Zawsze mam wrażenie, że każda moja książka jest niedopisana”, a także: „Książkę można pisać bez końca”. Te zdania dobrze oddają jego podejście do literatury – traktowanej nie jako produkcja kolejnych tytułów, lecz jako długie dojrzewanie opowieści.
Kolejne powieści publikował rzadko, często w dużych odstępach czasu. Właśnie dlatego każda nowa książka była wydarzeniem. „Traktat o łuskaniu fasoli” nosił w sobie przez kilkadziesiąt lat, a późniejsze „Ostatnie rozdanie” tylko potwierdziło, że Myśliwski nie pisze pod tempo rynku, lecz według własnego, surowego rytmu.
Zostawił po sobie osobny język i osobny świat
Loading Facebook post...
Posted on Facebook
Twórczość Myśliwskiego była osobna. Nie dała się łatwo zaszufladkować ani sprowadzić do jednego nurtu. Pisał o świecie chłopskim, ale nigdy w sposób prosty czy folklorystyczny. Interesowało go to, co człowiek dziedziczy, co próbuje z siebie zrzucić i co mimo wszystko do niego wraca. Właśnie dlatego jego książki były czytane nie tylko jako opowieści o polskiej prowincji, ale też jako głębokie historie o pamięci, czasie i ludzkim losie.
Po informacji o jego śmierci wydawnictwo przypomniało krótkim, mocnym zdaniem: „Odszedł Wiesław Myśliwski. Zostawił po sobie słowa, do których warto wracać”. W przypadku tego pisarza nie brzmi to jak pożegnalna formuła. Raczej jak najtrafniejsze podsumowanie jego miejsca w polskiej literaturze.
