Rafał Trzaskowski w żałobie. Łamiącym się głosem przekazał tragiczne wieści: „Źegnaj”
Screenshot
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Rafał Trzaskowski opublikował poruszające pożegnanie. Prezydent Warszawy oddał hołd człowiekowi, który jako trzynastoletni chłopiec stanął w obliczu jednego z najtragiczniejszych wydarzeń w historii Polski. Przeżył Powstanie Warszawskie, pomagał mieszkańcom walczącej stolicy, a po wojnie poświęcił życie muzyce. Jego wspomnienia przez lata pomagały zachować pamięć o pokoleniu, które dorastało podczas niemieckiej okupacji. Teraz nadeszła wiadomość o jego śmierci. Miał 95 lat.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

W ostatnich dniach Warszawa pożegnała kolejnego świadka wydarzeń, które na zawsze zmieniły historię miasta. Jego życie obejmowało niemiecką okupację, Powstanie Warszawskie, dramatyczne wysiedlenie mieszkańców stolicy i kilkadziesiąt lat pracy artystycznej. Choć dla wielu Polaków jego nazwisko mogło pozostawać nieznane, historia tego człowieka jest świadectwem niezwykłych losów wojennego pokolenia.

Informacja o jego odejściu pojawiła się 17 listopada. Tego dnia Muzeum Powstania Warszawskiego przekazało wiadomość o śmierci jednego ze swoich bohaterów, a Rafał Trzaskowski opublikował w mediach społecznościowych krótki, ale wymowny wpis.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Prezydent stolicy nie potrzebował wielu słów, aby oddać hołd zmarłemu. Jego pożegnanie przypomniało jednak historię, której początki sięgają sierpnia 1944 roku.

Trzaskowski pożegnał bohatera. „Warszawa zawsze będzie pamiętać”

15 listopada 2026 roku zmarł Tadeusz Różycki, pseudonim „Dudek”, członek Szarych Szeregów, uczestnik Powstania Warszawskiego i wieloletni muzyk związany z Filharmonią Narodową.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Miał 95 lat.

Dwa dni po jego śmierci Rafał Trzaskowski zamieścił w mediach społecznościowych wpis poświęcony zmarłemu powstańcowi.

„Żegnaj, Bohaterze. Warszawa zawsze będzie pamiętać” – napisał prezydent stolicy.

Te słowa szybko pojawiły się w ogólnopolskich mediach. Przypomniano nie tylko wojenne zasługi Różyckiego, ale również jego późniejszą działalność artystyczną.

Tadeusz Różycki należał do ludzi, którzy swoją odwagą wykazali się w wieku, w którym współczesne dzieci dopiero kończą szkołę podstawową.

Urodził się 10 marca 1931 roku w Warszawie. Przed wybuchem II wojny światowej uczęszczał do szkoły przy ulicy Hożej. Miał osiem lat, kiedy rozpoczęła się niemiecka okupacja Polski.

W czasie wojny wstąpił do Szarych Szeregów, czyli konspiracyjnej organizacji harcerskiej. Kiedy 1 sierpnia 1944 roku wybuchło Powstanie Warszawskie, miał zaledwie trzynaście lat.

Nie walczył z bronią w ręku na pierwszej linii. Wykonywał jednak zadania, które w warunkach ostrzału i bombardowań wiązały się z ogromnym ryzykiem.

Miał tylko 13 lat, kiedy wybuchło Powstanie. Robił coś niezwykle ważnego

Początkowo młody Tadeusz pomagał przy pracach organizacyjnych i budowie barykad. Następnie zgłosił się do Harcerskiej Poczty Polowej.

Trafił do czwartej drużyny działającej w Śródmieściu Południowym. Jako listonosz i łącznik przenosił wiadomości pomiędzy mieszkańcami oraz powstańczymi punktami.

W okupowanej Warszawie takie zadania wymagały odwagi. Ulice znajdowały się pod ostrzałem, wiele budynków płonęło, a przemieszczanie się pomiędzy poszczególnymi częściami miasta bywało śmiertelnie niebezpieczne.

Harcerscy listonosze stanowili ważne ogniwo komunikacji w walczącej stolicy. Dzięki nim mieszkańcy mogli przekazywać sobie informacje o losie bliskich i utrzymywać kontakt mimo trwających walk.

Po latach Tadeusz Różycki opowiedział o swojej służbie w wywiadzie dla Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego.

Wspominał, że po kilku dniach od rozpoczęcia walk zgłosił się do punktu pocztowego przy ulicy Wilczej. Tam rozpoczął służbę w harcerskiej drużynie.

Powstanie zakończyło się kapitulacją, a ludność cywilna została zmuszona do opuszczenia zniszczonego miasta. Różycki znalazł się wśród wypędzonych mieszkańców Warszawy.

W jednym z późniejszych wspomnień opisywał podróż pod niemiecką eskortą. Szczególnie zapamiętał widok nocnego nieba, który kontrastował z dramatycznymi wydarzeniami rozgrywającymi się na ziemi.

„Jaki ten świat jest piękny, jak się patrzy do góry” – wspominał po latach.

Wojenne doświadczenia pozostały z nim do końca życia. Nie ograniczył się jednak do opowiadania własnej historii. Przez kolejne dekady starał się również ocalić wspomnienia innych młodych uczestników Powstania.

W 2015 roku opublikował książkę „O sobie i nie tylko. Harcerska Poczta Polowa Powstania Warszawskiego 1944”. Zgromadził w niej relacje, dokumenty i wspomnienia dotyczące działalności powstańczych listonoszy.

Był także przewodniczącym środowiska Harcerskiej Poczty Polowej.

Po wojnie poświęcił życie muzyce. Pozostawił po sobie niezwykły dorobek

Choć w pamięci historycznej Tadeusz Różycki zapisał się przede wszystkim jako uczestnik Powstania Warszawskiego, jego dorosłe życie było związane również ze sztuką.

Po zakończeniu wojny rozwijał zainteresowania muzyczne. Z czasem został związany z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej.

Pracował jako muzyk, kompozytor, aranżer i dyrygent. Prowadził także zespół „Grająca Tabakierka”.

Jego życiorys łączył dwie pozornie odległe rzeczywistości: dramat wojny i świat muzyki. Jako nastolatek pomagał mieszkańcom walczącej Warszawy, a w dorosłym życiu współtworzył polską kulturę.

Za swoją działalność został uhonorowany wysokimi odznaczeniami państwowymi, w tym Krzyżem Oficerskim oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Przez wiele lat angażował się w upamiętnianie uczestników Powstania Warszawskiego. Jego wspomnienia zostały utrwalone w archiwach muzealnych, dzięki czemu mogą poznawać je kolejne pokolenia.

Śmierć Tadeusza Różyckiego przypomina również o upływającym czasie. Od wybuchu Powstania Warszawskiego minęły już ponad 82 lata. Każde odejście jego uczestnika oznacza utratę kolejnego bezpośredniego świadka tamtych wydarzeń.

Pozostają jednak nagrane relacje, dokumenty, fotografie oraz książki, w których powstańcy opisywali swoją historię.

W przypadku Różyckiego szczególną wartość ma pamięć o dzieciach i nastolatkach uczestniczących w konspiracji.Ich zadania często nie były tak widoczne jak działania oddziałów zbrojnych, ale miały ogromne znaczenie dla codziennego funkcjonowania walczącego miasta.

Rafał Trzaskowski, żegnając powstańca, przypomniał o wdzięczności, jaką Warszawa jest winna ludziom, którzy podczas wojny podjęli służbę na rzecz innych.

Tadeusz Różycki zmarł 15 listopada 2026 roku. Informację o jego śmierci ogłoszono 17 listopada, a następnego dnia szeroko opisały ją ogólnopolskie media.

Miał 95 lat. Pozostawił po sobie nie tylko muzyczny dorobek, ale przede wszystkim świadectwo odwagi trzynastoletniego chłopca, który w sierpniu 1944 roku zdecydował się pomagać walczącej Warszawie.