Najpierw pojawiła się krótka informacja od rodziny. Potem zaczęły wracać nazwiska, tytuły, wspomnienia i stare fotografie z teatralnych pracowni. Łucja Kossakowska, wybitna polska scenografka, zmarła w wieku 98 lat. Dla wielu ludzi sceny to wiadomość, która zostawia po sobie pustkę – bo jej projekty przez dekady współtworzyły język polskiego teatru.
Łucja Kossakowska nie żyje. Smutną wiadomość przekazała rodzina
Wiadomość o śmierci artystki przekazano w rodzinie, a następnie potwierdził ją syn scenografki, Marek Kossakowski. To on poinformował o odejściu mamy w osobistym wpisie opublikowanym w mediach społecznościowych, przypominając jej dorobek i znaczenie dla polskiej kultury.
Kim była Łucja Kossakowska. Scenografka, która zmieniała oblicze polskiej sceny
Łucja Kossakowska należała do grona najważniejszych twórców polskiej scenografii drugiej połowy XX wieku. Jej projekty przez lata uznawano za kamienie milowe w historii polskiego teatru, a nazwisko Kossakowskiej regularnie pojawiało się przy realizacjach, które dziś traktuje się jak część teatralnego kanonu.
Urodziła się 1 stycznia 1928 roku w Błoniu. Swoją drogę artystyczną zaczęła na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie – początkowo studiowała tkactwo, ale szybko odnalazła właściwy kierunek i skupiła się na scenografii. Dyplom uzyskała w 1955 roku pod kierunkiem prof. Władysława Daszewskiego.
Teatr Narodowy był jej miejscem na lata. Najpierw asystentka, potem etatowa scenografka
Już jako młoda artystka związała się z Teatrem Narodowym w Warszawie. W latach 1951-1958 pracowała tam jako asystentka, a później – przez kolejne dwie dekady – jako etatowa scenografka. To była praca na zapleczu sceny, ale w praktyce wpływała na to, jak publiczność widziała spektakle i jak pamięta je dziś.
Nagrody, wystawy i międzynarodowa obecność. Jej prace pokazywano na świecie
Za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kultury Łucja Kossakowska otrzymała Złoty Krzyż Zasługi. Od 1956 roku należała do Związku Polskich Artystów Plastyków. Jej prace prezentowano na prestiżowych wystawach w kraju i za granicą – wskazywano m.in. Praskie Quadriennale, a także ekspozycje w Oslo, Tokio i Warszawie.
Głos syna i pożegnanie, które wybrzmiało wprost
Najbardziej osobisty element tej historii przyszedł w słowach syna. Marek Kossakowski opublikował długi wpis, w którym przypomniał dorobek mamy i jej wkład w rozwój polskiej kultury. Dla wielu osób to właśnie takie pożegnania – rodzinne, prywatne, pisane bez patosu – najmocniej pokazują, kim była zmarła i jaką przestrzeń po sobie zostawia.
Loading Facebook post...
Posted on Facebook
