Nie żyje Krystyna Kodymowska ps. „Stokrotka”, sanitariuszka i łączniczka Armii Krajowej oraz uczestniczka Powstania Warszawskiego. Informację o jej śmierci przekazał Pomorski Urząd Wojewódzki w Gdańsku. W czasie niemieckiej okupacji jako nastolatka działała w konspiracji, a podczas powstania służyła w Szpitalu Wolskim. Po wojnie została prawniczką i przez wiele lat mieszkała w Gdyni. Miała 98 lat.
Nie żyje Krystyna Kodymowska ps. „Stokrotka”
Smutną wiadomość przekazał w poniedziałek, 17 sierpnia, Pomorski Urząd Wojewódzki w Gdańsku. Krystyna Kodymowska była jedną z żyjących do ostatnich lat uczestniczek Powstania Warszawskiego i aktywnie uczestniczyła w środowisku kombatanckim.
Wojewoda pomorska Beata Rutkiewicz przekazała kondolencje rodzinie i bliskim zmarłej.
„Z ogromnym smutkiem przyjęłam informację o śmierci Krystyny Kodymowskiej, uczestniczki największej akcji zbrojnej polskiego podziemia” – napisała wojewoda.
Krystyna Stanisława Kodymowska, z domu Rafalska, urodziła się 21 kwietnia 1928 roku w Bydgoszczy. Gdy wybuchła II wojna światowa, była jeszcze dzieckiem. W maju 1940 roku jej rodzina została zmuszona przez Niemców do opuszczenia rodzinnego miasta. Rafalscy trafili najpierw do Ciechanowa, a następnie do Warszawy, gdzie zamieszkali na Woli.
- Zobacz także: Tragiczne wieści uderzyły nagle. Nie żyje uwielbiana aktorka. Polacy w głębokiej żałobie
W okupowanej stolicy młoda Krystyna uczyła się na tajnych kompletach. W styczniu 1941 roku dołączyła do konspiracyjnego harcerstwa Hufca „Wola”. Kolportowała podziemną prasę, pomagała ukrywającym się rannym żołnierzom i uczestniczyła w przygotowywaniu paczek żywnościowych dla jeńców. Przed wybuchem powstania przeszła także szkolenie z łączności oraz znajomości warszawskich ulic i przejść.
https://www.facebook.com/photo/?fbid=122350124516225177&set=a.122104193522225177
Miała 16 lat, gdy wybuchło Powstanie Warszawskie
Kiedy 1 sierpnia 1944 roku wybuchło Powstanie Warszawskie, Krystyna Kodymowska miała zaledwie 16 lat. Jej drużyna miała stawić się w Szpitalu św. Łazarza przy ulicy Leszno. Nie udało jej się jednak dotrzeć do wyznaczonego miejsca. Zgłosiła się więc do służby w pobliskim Szpitalu Wolskim przy ulicy Płockiej.
Służyła jako sanitariuszka w strukturach „Bakcyla”, Sanitariatu Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej, w III Obwodzie „Waligóra” na Woli. W Powstaniu Warszawskim uczestniczyły również jej dwie siostry, Barbara i Danuta, które także pełniły służbę sanitarną w Szpitalu Wolskim.
Dla całej rodziny pierwsze dni sierpnia 1944 roku okazały się tragiczne. 5 sierpnia Niemcy rozstrzelali ojca Krystyny, Stanisława Rafalskiego, przy ulicy Płockiej. Ona sama wraz z matką i siostrami została wypędzona z Woli i trafiła do obozu przejściowego Dulag 121 w Pruszkowie. Następnie kobiety wywieziono na roboty przymusowe. Krystyna została skierowana do ciężkiej, 12-godzinnej pracy na terenie dzisiejszej Legnicy.
Po latach wspominała, że jednym z najważniejszych powodów wybuchu powstania była ogromna potrzeba wolności.
„Żaden człowiek nie może żyć bez wolności. Jest w stanie walczyć o nią nawet gołymi rękami” – mówiła w 2020 roku.
Po wojnie została prawniczką i zamieszkała w Gdyni
Po zakończeniu wojny Krystyna Kodymowska rozpoczęła zupełnie nowy etap życia. W latach 1948–1952 pracowała w Banku Gospodarstwa Krajowego, a w 1952 roku ukończyła studia prawnicze w Toruniu. Cztery lata później przeniosła się na Wybrzeże. Najpierw mieszkała we Wrzeszczu i Sopocie, a od 1960 roku związała swoje życie z Gdynią.
Pracowała jako radca prawny i należała do Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Przez kolejne dekady uczestniczyła w uroczystościach patriotycznych i spotkaniach poświęconych pamięci Polskiego Państwa Podziemnego oraz Powstania Warszawskiego.
Jeszcze wiele dekad po wojnie opowiadała młodszym pokoleniom o okupacji, działalności konspiracyjnej i dniach Powstania Warszawskiego. Jej relacja została również utrwalona w Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego.
Krystyna „Stokrotka” Kodymowska zmarła w wieku 98 lat. Odeszła jedna z ostatnich osób, które jako nastolatki na własne oczy widziały okupowaną Warszawę i w sierpniu 1944 roku włączyły się w powstańczą służbę.
